دومینوی سیاه به قلم فرگل حسینی

پارت دوم :

_تو دیگه نمیری اون‌جا...
لبم‌و به حالت تمسخر کج کردم.
_دیگه چی؟
رنگ نگاه گابریل با همیشه فرق داشت.
_همین که گفتم،تو جایی نمیری.چند نفرو فرستادم تا گل فروشی تخلیه کنن،میخوام اون جارو بفروشم.
عصبانی بودم؟عصبانیت فقط یک کلمه‌ی کم وبی ارزش برای توصیف حال من بود.
من جا خورده بودم ،انگار که دوباره به پنج سال قبل برگشته بودم،همون موقع که گابریل دقیقا با همین حالت و تُن صدا خبر مرگ مامان وبابارو بهم داد.
جیغ کشیدم،حتی صورتم‌و جلوتر بردم تا کنار گوش گابریل.
با دستش من‌و به سمت عقب هل داد.
_بس کن اِلارا..لطفا ساکت شو.
جیغ زدن‌و تموم کردم.متاسفانه به کار نمی اومد.
یک دور ،دور خودم چرخیدم.
_تو دیوونه شدی.قسم میخورم تو دیونه شدی برادر.
روی اولین پله نشستم.گابریل هم چرخ‌و رها کرد و کنارم نشست.
قصد دلداری داشت؟مثل همیشه نمی دونستم.
گابریل شبیه من نبود،شبیه مامان ویا حتی بابا.
اون با همه‌ی ما فرق داشت و رفتارش کاملا غیر قابل پیش بینی بودن.
_قول میدم وقتی همه‌ی مشکلاتم حل شد یه بزرگترشو برات بخرم.
سرم‌و به سمت دیگه چرخوندم تا حداقل صورتش‌و نبینم.
_تو هیچی نمی‌فهمی.من کشته مرده‌‌ی گل فروش بودن نیستم،من عاشق اونجام چون اون یادگار مامانه.
تو میدونی مامان چقدر عاشق اونجا بود؟تو اصلا میفهمی من چرا بیشتر روزم‌و اونجا میگذرونم؟
چرا با این که هیچ سودی نداره خودم‌و میکشم که فقط برم اونجا ؟
چون من حضور مامان‌و اونجا حس میکنم.
_ تو هم نمیدونی که من چقدر به اون پول احتیاج دارم...
سمتش چرخیدم تا باهاش رو در رو حرف بزنم.
_حالا انگار چقدر پولشه!
تند وتیز جوابم‌و داد:
_هر چقدر که باشه.من اونجارو می فروشم.
منم قاطع جواب دادم تا حساب کار دستش بیاد:
_عمرا بزارم.
از جا بلند شد.مجبور شدم گردنم‌و بالا بکشم تا صورتش‌و ببینم.
_ خوشبختانه کاری از دست تو بر نمیاد!
از جا بلند شدم با حیرت نگاهش کردم .
_یعنی چی؟
با چشم هاش برام خط و نشون کشید.
_مالکیت تمام اموال با منه‌.یادته؟ خودت این طوری خواستی!
از پله ها بالا رفت .با صورتی وا رفته رفتنش‌و تماشا کردم.
نزدیک در که شد خودم‌و بهش رسوندم وبازوش‌و از پشت کشیدم.
_متاسفم برات.تو داری از اعتماد من سواستفاده می‌کنی.
ابرویی بالا انداخت وگونه‌م با دو انگشتش کشید.
_خواهر کوچولوی بیچاره‌م هنوز خیلی مونده تا بزرگ بشی.
دهن کجی کردم.
_من بزرگ شدم،بیست سالمه!
لبخند کج وکوتاهی زد.
_نه اونقدر که همه چیز دنیا رو بفهمی.